I
...Zielone wzgórza
   kłaniają się
   Twym żaglom...

II
...Twoje żagle
   witają dzień
   w moim sercu budzi się
   nadzieja...

III
...Nasze żagle przybiły
   do tego samego portu;
   jutro o świcie
   wyruszą znów...

IV
...Jachty kołysały się
   w zatoce,
   jak moje łzy
   przycumowane
   do smutnych oczu...

V
...Groźne fale umykają
   w pośpiechu,
   gdy Twój jacht
   wpływa na szerokie wody
   Soliny...

VI
...Zielone wzgórza
    pilnie strzegą
    bieszczadzkiego morza,
     po którym samotnie
żeglujesz...

VII ...Jeszcze chłodne słońce
          dotknęło Twojej twarzy
          i poczułeś
          smak dnia...

VIII
Zgasły żagle
i tylko słychać łopot
naszych słów
niepotrzebnych

IX
Wziął gitarę
i głośno śpiewał
swej Aldonie
o dziwnej miłości
do niej

X
Na horyzoncie
majaczy świt,
spójrz wtedy niebu
prosto w słońce

XI
Żeglarzu-
przycumuj swoją łodź
do brzegu mego serca

XII
Czerwony dzień
wciąż nie wierzy,
że zachodzi słońce

XIII
Twój port gaśnie
powoli-
to żółta jesień
go usypia,
kołysze wiatrem,
otula wspomnieniem

XIV
Silny maszt
ugiął się
pod ciężarem smutku,
kiedy na brzegu zobaczył
moje puste ręce  wychylone w przyszłość

XV
To dla Ciebie
kolorowe łzy słońca
zawisły nad szczytami
połonin,
malując tęczę

XVI
Niech szepce wiatr,
kołysze fala niech,
niech żagiel dmie co  tchu

XVII
Twój maszt wychyla się
ku słońcu;
z nowym dniem
znów żagiel załopoce

XVIII
Port już zasnął,
zgasły gwiazdy,
tylko oczy moje lśnią

XIX
Lato nad Soliną
pachnie
niedojrzałymi wrzosami
bieszczadzkich połonin.
Ma kolor szarego nieba,
które patrzy dalej niż po
horyzont
i smakuje kwaśnym jabłkiem,
które za wcześnie opadło.
Odpływa wypłowiałym żaglem
ku smutnym dniom
jesieni

XX
A na progu września
jarzębina już kapie
z gałęzi,
jaskółka coraz niżej
i ogniska szarym dymem
oblepiają Twój kawałek ziemi

                       PENELOPA